prof. dr hab. Kazimierz Kapitańczyk

1905 - 1970

Publikacje: 

-- brak --

Wspomnienie: 

Prof. dr hab. Kazimierz Kapitańczyk urodził się w 1905 roku, zmarł 5 marca 1970 roku.
Studia chemii ukończył w Uniwersytecie Poznańskim w 1928 roku. Przed II wojną światową pracował w szkolnictwie średnim i w Uniwersytecie Poznańskim, gdzie uzyskał stopień doktora filozofii w zakresie nauk matematyczno-przyrodniczych. Był jednym z wychowanków naukowych prof. Alfonsa Krause, pod kierunkiem którego prowadził badania nad amfoterycznością pierwiastków chemicznych. W czasie wojny pracował w cukrowni i opracowywał sposoby mierzenia pH soków cukrowniczych. Ze wskaźników pH po wojnie (1945) opracował rozprawę habilitacyjną.
Kazimierz Kapitańczyk po wojnie najpierw pracował w Pomorskiej Akademii Medycznej i Szkole Inżynierskiej w Szczecinie, a od jesieni 1945 roku w Wyższej Szkole Inżynierskiej (od 1955 roku Politechnika Poznańska) w Poznaniu, najpierw na stanowisku kierownika Zakładu, a następnie Katedry Chemii Ogólnej (1952-1970). Swoje zainteresowania badawcze skoncentrował na chemii koloidów. Na początku lat 50-tych dodatkowo kierował Pracownią Chemiczną w Zakładzie Obróbki Bezwiórowej (obecnie Instytut Obróbki Plastycznej) w Poznaniu. W latach 60-tych był dwukrotnie prorektorem Politechniki Poznańskiej ds. nauki.
Prof. Kazimierz Kapitańczyk był wielkim humanistą, melomanem, miłośnikiem miasta Poznania i jego historii. Położył znaczne zasługi w odtworzeniu cmentarza zasłużonych Wielkopolan, był inicjatorem sprowadzania zwłok niektórych zasłużonych dla miasta osób z prowincjonalnych cmentarzy. Opracował m.in. artykuł o zasłużonych Wielkopolanach, głównie literatach, którzy pracowali w Krakowie i we Lwowie. Jako podsumowanie swojej działalności uważał dwie prace: Gazy koloidalne rozproszone i ich skraplanie, opublikowaną w 1965 roku oraz monografię z roku 1968 O potrzebie dialogu w technice, w której przedstawił własne rozważania na temat konieczności humanizacji nauk cisłych i technicznych.